وخدايي كه در اين نزديكيست .........

تشنه

دریادل — Tue, 21 Feb 2012 12:01:51 GMT

شاگرد: استاد، چکار کنم که خواب امام زمان رو ببینم؟

پیر مغان : شب یک غذای شور بخور.آب نخور و بخواب.

شاگرد دستور پیر رو اجرا کرد و برگشت.

شاگرد: استاد دائم خواب آب میدیدم!‏ خواب دیدم بر لب چاهی دارم آب مینوشم.کنار لوله آبی در حال خوردن آب هستم! در ساحل رودخانه ای مشغول...گفت اینا رو خواب دیدم!

پیر مغان فرمود: تشنه آب بودی خواب آب دیدی‏؛‏ تشنه امام زمان بشو تا خواب امام زمان ببینی!

- بهر فرج و ظهور مهدی(عج) صلوات -

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وآلِ مُحَمَّدٍ وعَجِّلْ فَرَجَهُمْ

انعکاسم

دریادل — Wed, 15 Feb 2012 08:07:48 GMT

آرزویم اینست که دلت خوش باشد
نرود لحظه‌ای از صورت ماهت لبخند
نشوذ غصه کمی نزدیکت
لحظه‌هایت همه زیبا باشد
از خدا میخواهم که تو را سالم و خوشبخت بدارد همه عمر
و نباشی دلتنگ ...
آرزویم اینست که دلت خوش باشد !

پشت هر کوه بلند سبزه زاریست پر از یاد خدا
و در آن باغ کسی میخواند
که خدا هست ، دگر غصه چرا ؟!!

آرزو دارم :
خورشید رهایت نکند
غم صدایت نکند
ظلمت شام سیاهت نکند
و تو را از دل آنکس که دلت در تن اوست
حضرت دوست جدایت نکند ...

دیده را فایده آن است که دلبر بیند

دریادل — Wed, 18 Jan 2012 06:08:38 GMT

دنیا که سرکش میشود

باید چاقو گذاشت زیر گلوی رسیده اش

وداد زد:

«دنیا به شرط با تو بودن»

مراحل تصویری آماده سازی تحقیق

دریادل — Thu, 09 Jun 2011 07:18:27 GMT

مراحل چهارگانه آماده سازی یک تحقیق یا پروژه دانشگاهی در ایران

1- CTRL + A

2- CTRL + C

3- CTRL + V

4- CTRL + P

و گاهی...

دریادل — Mon, 16 May 2011 13:51:20 GMT

وگاهی تاب می خورم میان زمین آسمان

به سوی تو که می آییم نیامده برمی گردم چنان که زمین را جاذبه قرار دادی

و نمی دانم من بی قرار چه بی تاب ،تاب می خورم

زیرنوشت......

آسمان را می خواهم و نمیابم ...

بهانه

دریادل — Tue, 03 May 2011 13:09:36 GMT

گاهی نوشتن بهانه میخواهد

که هر چه میجویم نمیابمش ...

دلم این نوا رو میخواد

تنگ می شه تا دلم برات

عکس حرم رو می بینم

تو خیالم می یام پیشت

کنار گنبد می شینم

دنیا بدون مشهدت

از خونمون کوچیکتره..

وانمی شه دلم آقا

با صد هزار تا پنجره...

آخ که چی می شه تو بگی

خونت و جمع کن و بیا

رها بکن زندگی رو

بیا به مشهدالرضا..

بچه ها رو دارن راهی میشن و من دلتنگ تر از همیشه دلمو میفرستم که بره خودم که

التماس دعا .....

قد هزار تا آسمون

کبوتراتو دوست دارم

وقتی میام به مشهدت

سوغاتی گندم میارم

وقتی میام به مشهدت

داغ دلم تازه می شه

دلم میره کرب وبلا

غصه بی اندازه می شه

تنگ می شه تا دلم برات

عکس حرم رو می بینم

تو خیالم می یام پیشت

کنار گنبد می شینم

دنیا بدون مشهدت

از خونمون کوچیکتره

وانمی شه دلم آقا

با صد هزار تا پنجره

بسکه به مشهد اومدم

جاده ها باهام رفیق شدند

چرا نمی رسم به تو

ثانیه ها دقیق شدند

دلم برای صحن تو

نگاه بکن پر می زنه

این دفه که من اومدم

نگو که وقت رفتنه

امید دارم که من بیام

دوباره پاکم بکنی

تو صحن اسماعیل طلا

یه گوشه خاکم بکنی

با خاک کفشداری تو

آقا چشامو سو میدم

با گفتن رضا رضا

به خودم آبرو میدم

آخ که چی می شه تو بگی

خونت و جمع کن و بیا

رها بکن زندگی رو

بیا به مشهدالرضا

کاشکی می گفتی خونه ام

یه حجره تو صحن طلاست

داد می زنم آی آدما
صاحب خونه ام امام رضاست

شوق نوشتن

دریادل — Sun, 10 Apr 2011 14:00:17 GMT

رزق ما بی دست وپایان بی طلب خواهد رساند ...

در رحم آنکس که روزی را مهیا کرده است ...

دیروز اینا داشتم یه مطلبی می خوندم در رابطه با اقتصاد و ازین ماجراها....

خیلی برام دلنشین وقشنگ بود و البته جاهایی هم واسم ابهام بود البته تو برگه ای که پیرینت گرفتم کلی خطی خطی کردما ...

بگذریم جالب توجهش این بود که همیشه ما ها برای به دست آوردن روزی خیلی تلاش می کنیماااا

ولی به قول لقمان علیه الرحمه:

از لقمان می پرسند جامع تمام حکمت هایت چیست؟

می گوید :اینکه خود را برای چیزی که برایم ضمانت کرده اند به زحمت نیاندازم و انچه را که به خود من واگذار نموده اند ضایع نگردانم (یعنی عمر خود را صرف رزقی که ضامن ان نشده ام نسازم و در باره سعادت اخرتم که به خود من واگذار نموده اند اهمال نکنم)

و....

همینطور که ذهنم مشغول این متن بود شعر بالا رو تو دفترم دیدم که چه جالب بود

ما دست و پا که چه عرض کنم زبونم نداشتیم و کسی از وجودمون خبر دار نبوده که که بودیم وچه می کردیم ..خدا بهمون آب وغذا می رسونده حالا که به دست وپا ورسیدیم که هم می تونیم تلاش کنیم و هم از خداا درخواست روزی فراخ کنیم اینقدر نگرانیم .

ادامه دارد.......

نقاره می زنند خلیلی عطا گرفت ....

دریادل — Mon, 28 Feb 2011 06:31:03 GMT

مشهد

صبح صحن انقلاب ....

چه صفایی داشت ...

مشکل بهانه است که ما را صدا کنی

کاسه های خالی ما را طلا کنی ...

مریض آمده اما، شفا نمی‌خواهد
قسم به جان شما، جز شما نمی‌خواهد

برای پیش تو بودن، بهانه‌ای کافی‌ست
بهشت لطف کریمان، بها نمی‌خواهد

دلیل ناله‌ی من، یک نگاه محبوب است
وگرنه درد غلامان، دوا نمی‌خواهد

فقیر آمدم و دلشکسته پرسیدم:
"مگر که شاه خراسان گدا نمی‌خواهد؟"...

دلم به عشق، تو تا آسمان هشتم رفت
نماز در حَرَمت، «اهدنا» نمی‌خواهد

همین قدر که غباری بر آستان باشد
رواست حاجت عاشق، دعا نمی‌خواهد

تو آشنای خدایی، کدام رهگذری
در این جهان غریب، آشنا نمی‌خواهد؟

ببین به گوشه‌ی صحنت پناه آوردم
مگر کبوتر آواره، جا نمی‌خواهد؟

به حکم آنکه «علیک الرفیق، ثم طریق»
دلم بدون رضا (ع)، کربلا نمی‌خواهد

خدا مرا به طواف تو مبتلا کرده‌ست
طواف کعبه بخواهم، خدا نمی‌خواهد

نگفته است، حیا کرده شاعرت آقا
نگفته است، نه اینکه عبا نمی‌خواهد

کاش

دریادل — Mon, 06 Dec 2010 05:01:00 GMT

کاش این روز ها که گذشت لیاقت نوشتنم میدادی ...

که بغض فرو نخورم هنگامه ی خواندن نوشته های پر سوز دیگران و

آتش از درونم غلیان نکند و نتوانم گنگی قلمم را به سیاهی دلم نسبت دهم ....

که جایی که تو باشی رو سیاهی راه ندارد

این روزها خونمم به سیاهی گرویده در مصیبتت چه برسد به دیواره های دل

وکاش باز

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

غم هستی ام را به باد داده درین روزهاااا

و دیروز نه همین دیشب

خدا را

نمی دانم چه شد زبان به شکر گشودم

که از نسل کوفیان نیستم که ننگ بد عهدی وبی وفایی را عمری به دوش کشم ..

که حسین را منتظرانش کشتند ...

ولی انجا کوفه بودو مردمانش ...

اینجااااا........

کجاییم که منتظرش باشیم گاهی زمینمان کوفی نیست دلمان چه ؟؟؟

نور خدا

دریادل — Tue, 23 Nov 2010 05:49:05 GMT

در خانه ما رونق اگر نیست صفا هست

هر جا که صفا هست در آن نور خدا هست

امروز دیدیم خانه سراسر نور بی بی را

دعا های سراسر صفایش را می گویم که ، صفا و رونق خانه اش را فقط مادر عطراگین می کند و وسعت دل دریایی اش و تنها نور موج می زند انهم نور خدا بین کلماتش در کنار سماور پر از آتشش

و چه صفایی دارد از دست بی بی چای داغ لب دورز لب سوز وکاش این صفا ها را تا ابدیت بهمراه خود نگه داریم . ودر اخر همیشه استادمان می گفت شرف المکان بالمکین شرافت مکان از ادم هایش سرچشمه می گیرد

مادر مصفا به همراه فرزند

و چه کوته فکرند که بزرگی ادمها را با وسعت زمین می سنجند که آنها حتی جسمشان در زمین قرار ندارد .